“Debate” ကို အချေအတင်ငြင်းခုံမှု၊ စကားစစ်ထိုးပွဲလို့ ဖလှယ်သုံးစွဲကြပါတယ်။ ဒီဓလေ့က တစ်ဦးနဲ့ တစ်ဦး တစ်ဖွဲ့နဲ့တစ်ဖွဲ့ ကျနယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုဆွေးနွေးငြင်းခုံကြတဲ့ကိစ္စဖြစ်တယ်။ ကျောင်းတက်တဲ့အရွယ်ကနေ လူတောထဲဝင်ကြရာမှာ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအဖြစ် စကားပြောစွမ်းရည်နဲ့ သုတေသနပြု တွေးခေါ်ဆန်းစစ်နိုင်စွမ်းကို လေ့ကျင့်သုံးစွဲဖို့ရာ ပြုလုပ်ကြပါတယ်။ မြန်မာပြည်မှာဆိုရင်လည်း ကိုလိုနီခေတ်တက္ကသိုလ်ပညာရေးမှာ အထူးအားပေးအားမြှောက်ပြုခဲ့ကြတဲ့ အစီအစဉ်တွေဖြစ်တယ်။ နောင်မှာကျော်ကြားထင်ရှားလာမယ့် ကိုအောင်ဆန်း၊ မအမာ တို့အပါအဝင် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ လူမှုရေး၊ စာနယ်ဇင်းပုဂ္ဂိုလ်ကျော်များဟာလည်း ဒီပရဝုဏ်တွေထဲက အချီအချအငြင်းအခုံ“Debate” တွေရဲ့ တွေးခေါ်ပြောဆိုမှုအလေ့အထတွေကနေ သန္ဓေတည်ခဲ့ကြတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ စစ်အာဏာရှင်စနစ် ကြီးထွားသက်ဆိုးရှည်လာတာနဲ့အမျှ လွတ်လပ်စွာ တွေးခေါ်ပြောဆိုထောက်ပြငြင်းခုံတာတွေ တတိတိပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီဓလေ့တွေကို အယောင်ပြလုပ်ပြရာမှာ အာဏာရှင်တွေနဲ့ မင်းတြားတွေရဲ့ ဘုန်းတော်ဘွဲ့မော်ကွန်းတွေကိုသာ အဓိကထားခဲ့ကြတယ်။ အတိုင်းတာနည်းနည်းလွတ်လပ်ခဲ့တဲ့ အမည်ခံဒီမိုကရေစီခေတ်မှာတောင် ဒါကို အရှိန်တင်ဖို့အစပျိုးပြီး လမ်းတစ်ဝက်မရောက်တရောက် အခြေအနေသာရှိခဲ့ပါတယ်။ တီဗွီချန်နယ်တွေ၊…

1957 ခုနှစ်က 12 Angry Men ရုပ်ရှင်ဟာ ၉၆ မိနစ်ခန့် ကြာမြင့်ပြီး မိနစ် ၉၀ ကျော်ဟာ အခန်းငယ်တစ်ခုထဲမှာ စကားပြောနေကြတဲ့ လူ ၁၂ ဦးကိုပဲ ရိုက်ပြတာဖြစ်ပါတယ်။ ဒီလူ ၁၂ ဦးဟာ Juries တွေဖြစ်ပြီး (၁၈) နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက် သေဒဏ်ကျခံသင့်/မခံသင့်ကို ဆုံးဖြတ်နေကြခြင်းဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ဦးရဲ့ ထင်မြင်ယူဆချက်ကို အခြားတစ်ဦး လက်သင့်ခံနိုင်အောင် ပြောဆို ချေပရင်း Debate ရဲ့ အလှကို သည်းထိတ်ရင်ဖို ပြထားတဲ့ ရုပ်ရှင်တစ်ခုအဖြစ် ဒီနေ့အထိ နာမည်ကြီးနေဆဲရုပ်ရှင်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ ယခု BPN Debate Lab အစီစဥ်သည်လည်း Debater 12 ဦးပါဝင်တဲ့ အစီစဥ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ 12 Angry debaters တွေမဟုတ်ကြသော်လည်း…